Լևոնի շատ թափանցիկ սկզբունքն էր՝ ժողովրդին չոր հացին կապել, որ գլուխները չաշխատի, ուժ չունենան պայքարել, ու քարշ տալ պատերազմի մեջ, հետո նորից մաշել՝ տնտեսապես, սոցիալապես, բարոյապես և, ինչ խոսք, նաև՝ ֆիզիկապես:
Նորից ու նորից նայում եմ ոստիկանության տարբեր՝ արնագույն, մահագույն բերետավոր ենիչերիների վայրագությունները։ Նայում ես դրանց ոչինչ, բացի երբեմն չարություն ու բթություն արտահայտող կացնային դեմքերին ու մտածում․ չէ՞ որ ենիչերիների մեջ մեծ թիվ են կազմել հայկական ընտանիքներից առևանգված տղաները, որոնք դաժանորեն են վարվել իրենց ծնողների նկատմամբ։
Կոռումպացված օլիգարխ Ջորջ Սորոսի հայաստանյան հիմնադրամը լուծարելու և որպես դրա անմիջական հետևանք դրա գործակալական ցանցի պետականաքանդ գործունեությունը կասեցնելու համար հայցադիմումը նախապատրաստելիս, ձեռքբերված մի շարք կարևոր փաստաթղթերով հաստատվում են պարզապես խայտառակ փաստեր:
Դրանց քյանդրբազ «պրիյոմները» մեր երկրի վրա շատ թանկ են նստել. Արտակ Զաքարյան
Ալենը, փչացած «պրյոմնիկի» ոճով, այսօր հայտարարել է, իբր ընդդիմությունը մնացել է իր «պրիյոմի» տակ: Այդպես է, թե ոչ, հետո կերևա:
«Հա՛յր մեր, թող Քո կամքը լինի Երկրի վրա` ինչպես եւ Երկնքում է»,-աղոթում ենք ամեն օր, սակայն հազվադեպ խորապես գիտակցելով, թե ինչ է նշանակում հետամուտ լինել Աստծո կամքի կատարմանը: Իրականում չենք էլ ընկալում, որ մե՛նք ենք այդ կամքը իրագործողները:
Պարտադիր բոլորը պատասխան են տալու այդ խուլիգանական, փողոցային վարքագծի, ոստիկանին ոչ հարիր պահվածքի, մեկ հոգու հրամանով՝ մարդկանց վրա գազազած հարձակվելու, մի քանի հոգով մեկ մարդուն գետնին տապալելու, ոտքերով հրելու, հարվածելու համար։
Ադրբեջանը սողացող ձևով (անաղմուկ և մանր քայլերով) նվաճում է Սյունիքի մարզը՝ նորանոր տարածքներ վերցնելով փաստացի իր ԶՈՒ վերահսկողության տակ։ Զուգահեռ այնտեղ կատարում է ամրաշինական աշխատանքներ՝ հիմք ստեղծելով հաջորդական հարձակումների համար։
Իրանի հոգևոր առաջնորդի խորհրդական Ալի Աքբար Վելայաթիի քննադատական խիստ տոնայնությամբ հոդվածը մեզանում շատ քննարկվեց։
Այդ քննարկումը, սակայն, ուներ մի կարևորագույն թերություն՝ երբ հոդվածի շեշտադրումներն ընդհանրապես չէին դիտարկվում Իրանի արտաքին քաղաքական փոփոխված ռազմավարության համատեքստում...